اماحدود يك دهه است كه گروهي از بيولوژيستها و اقيانوسشناسها درصدد شناسايي فعاليتهاي انسانياي كه در تخريب اكوسيستم درياها و اقيانوسها نقش دارند، برآمدهاند. اين دانشمندان طي تحقيقي كه نتايج آن در نشريه علم آمريكا به چاپ رسيده است، توانستهاند 17 نوع از فعاليتهاي تاثيرگذار انسانها بر روي اقيانوسها را دستهبندي كنند كه مهمترين آنها عبارتند از: صيادي، آلودگيهاي شيميايي و تغييرات آب و هوايي ناشي از گازهاي گلخانهاي.
بر اين اساس آنها براي اولين بار اطلسي تهيه كردهاند كه در آن مناطق دريايي تخريب شده و بكر مشخص شده است و تاكيد آن بر مرجانهاي صخرهاي، پلانكتونها و اكوسيستمهاي عمق اقيانوسهاست.
طبق اين تحقيق درياي چين، حوزه درياي كارائيب، سواحل آمريكاي شمالي، درياهاي مديترانه، سرخ، برينگ و خليجفارس بيشترين تاثير مخرب را از فعاليتهاي انساني داشتهاند. همچنين در اقيانوسهاي منجمد شمالي و جنوبي كوههاي يخي به سرعت در حال آب شدن ونابودي اند.
یافتههاي يك تحقيق ديگر نيز بيانگر آن است كه همان طوري كه در سطح زمين، بيابانها و صحراهايي بيآب و علف و خالي از هرگونه موجود زندهاي وجود دارد، در اقيانوسها نيز نظير اين مناطق وجود دارد با اين تفاوت كه در زمين، بيابانها با چشم غيرمسلح ديده ميشوند اما در اقيانوسها به ماهواره نياز است.
براين اساس براي شناسايي اين مناطق در اقيانوسها ماهوارهاي ويژه در سال 1997 به مدار زمين فرستاده شد. تصاوير گرفته شده از اين ماهواره به دانشمندان كمك كرد كه مناطق بياباني دريايي را شناسايي كرده و ميزان پيشرفت و گسترش آنها را ارزيابي كنند.
براساس برآورد دانشمندان مناطق باير دريايي كه از سال 1998 تاكنون گسترش يافته حدود 6/6 ميليون كيلومتر مربع هستند و اين گسترش تحت تاثير تغييرات آب و هوايي صورت گرفته است. از نظر دانشمندان مناطق بياباني دريايي، مناطقي هستند كه در آنها جلبكهاي دريايي به عنوان منبع تغذيه ماهيها وجود نداشته يا از بين رفتهاند.
اين پديده (بيابانزايي دريايي) در مناطقي رخ ميدهد كه فعاليت فتوسنتزي گياهان كمتر وجود دارد. عمل فتوسنتز گياهان بر اثر تابش نور خورشيد به سطح آبهاي اقيانوسها و گرم شدن آنها و تركيب اين آبهاي گرم با آبهاي سرد عميق اقيانوسها به وقوع ميپيوندد.اما در دهه اخير ميزان گرماي سطح آب درياها به ميزاني افزايش پيدا كرده كه تداخل آنها با آبهاي سرد سطوح پاياني منجر به تشكيل جريانهاي قوي آبياي شده است كه موجب شده غذاي مورد نياز براي رشد پلانكتونها به سطح دريا بيايد، در نتيجه پلانكتونها به تدريج از بين بروند.
لازم به ذكر است تخريب مناطق دريايي راهگشايي براي دانشمندان است كه ميزان افزايش درجه حرارت زمين را در طول يك قرن ارزيابي و اندازهگيري نمايند.
تمامی حقوق این سایت متعلق به کارگاه هواشناسی cloudysky می باشد. 
